ŞERH DÜŞÜLMÜŞ TÜRKÜLER


Yangınlara bağışlanmış yürekler vardı
Yangında en son kurtarılacak
Kör olmaya ramak kala kurtarılacak
Yandıkça aziz, yandıkça mübarek
Ben tüm pazarlıklara kaybederek başladım
Kaybedeceğimi bile bile
Bir arpaboyu yol aradım
Şerh düşülmüş yitik türküler ülkesine doğru
Belimdeki gamayı uçurumlara saklıyorum
Hayretimin mucidine doğru
Bir rahmetin doğurduğu uyanıklıkla
Saçlarım ve tırnaklarımı saplıyorum
Bir şirki kökünden yasaklar gibi
Hiçbirimizin ölmeye cesareti yok
Alışmak bahşi bunun için olmasa gerek
At ne zaman ki yarışla anılır oldu
O zaman çatladı göğüs kafeslerinde yılkılar
Pusatlandığımız aşk dalgınlığa ve çılgınlığa yar
Ürktüğümüz ne varsa titrediğimiz
Mızraktan usanmış çuvallar hep dar
Ölüm hanelerimizdeki sessiz misafir
Olum kalım savaşları hep yakar
Suçlandığım tüm çağdaş sancılara rağmen
Vasiyetim yok, zaten herkes kendi telaşında
Herkesin yaktığı türkü boş bir kovan
Şükürler olsun çay yapan annenin sahibine.

1 yorum:

GregorSamsa dedi ki...

heh en okumamam gereken gecede senin şiirini okudum ya. neyse. yine dövdün sağolasın.